سبک زندگی اسلامی، یکی از مهمترین دغدغه‌های اخیر رهبر انقلاب است که تا به حال، در چندین نوبت مختلف به آن پرداخته‌ و از نخبگان جامعه خواسته‌اند تا به جدی‌ترین شکل ممکن، آنرا بررسی کرده و سعی کنند تا زوایایی مختلف آن، در سطوح مختلف زندگی مردم جامعه‌ی ایرانی تسری پیدا کند. مسلما در این بین، اگر نگوییم رسانه‌ها اساسی‌ترین نقش را بر عهده دارند، حداقل می‌توان گفت که دارای نقش بسزایی هستند.
 

در نتیجه، کف انتظاری که از انواع رسانه‌ها در این خصوص وجود دارد این است که مبلغ سبک زندگی غربی نبوده و یا عملی که مخرب سبک زندگی اسلامی باشد را منتشر نکنند. در گام بعد، و در مسیر سقف توقعات نیز، لازم است تا رسانه‌ها علاوه بر کارهای فکری در خصوص این مقوله‌ی حیاتی، به این موضوع بپردازند که چگونه می‌توان از عنصر تربیتی رسانه‌ها برای رسوخ سبک زندگی اسلامی به زندگی جاری مردم بهره برد.

حال اگر به انواع رسانه‌های موجود در کشور نگاهی داشته باشیم و بخواهیم عملکرد آنها را در خصوص تزریق سبک زندگی اسلامی به بطن زندگی جامعه‌ی ایرانی بررسی کنیم، باید بگوییم که کار ایجابی خاصی را نمی‌توان در مجموعه‌ی عملکرد آنها دید. و این مسئله نشان می‌دهد که تا چه اندازه‌ای رسانه‌های ما از سقف انتظارات موجود در حوزه‌ی سبک زندگی اسلامی به دورند.

اما ای‌کاش کار به همین‌جا ختم می‌شد تا حداقل پیش خودمان می‌گفتیم که اهالی تولید رسانه‌ای کمکی به پیشبرد این مهم نمی‌کنند. متأسفانه قضیه وقتی بغرنج می‌شود که می‌بینیم بعضی از آنها، رفتارهای معکوسی از خود بروز داده و نه تنها سبک زندگی اسلامی را ترویج نمی‌کنند بلکه باعث می‌شوند تا سبک زندگی غربی، در بین آحاد مختلف جامعه رواج پیدا کند.

به طور مثال، باید به مطلبی که روزنامه‌ی هفت صبح در روز 20 آبان ماه منتشر کرد اشاره کنیم که در آن، به زندگی روزمره‌ی برخی از چهره‌های برجسته‌ی سینمای هالیوود پرداخته و از ماشین زیرپای آنها تا نوع سگ‌شان را معرفی کرده و در مجموع، مطالبی را منتشر کرده که در ظاهر، به مسائل جاری این روزهای استارهای سینما می‌پردازد اما در اصل، چیزی جز تبلیغ سبک زندگی غربی نیست.

حال، جای این سوال باقی می‌ماند که واقعا چقدر مهم است که مثلا پدر فلان چهره‌های هالیوودی کیست و چگونه با مادرش آشنا شده و یا بهمان بازیگر سینمای امریکا، تعطیلات آخر هفته را کجا می‌رود؟ آنهم در شرایطی که از یکسو، ما نیازمند تبلیغ سبک زندگی دینی در جامعه هستیم و از سوی دیگر، تک‌تک اجزای رفتارهای بیان شده در این مطلب، سبک زندگی غربی را ترویج می‌کند.

آیا نشریاتی مثل روزنامه‌ی هفت صبح که منتشر کننده‌ی مطالب در ظاهر عادی ولی در باطن جهت‌دار ضدفرهنگی بوده – قبلا به خطرناک بودن چنین مطالبی اشاره کرده بودیم –و داعیه‌دار دینی و انقلابی عمل کردن نیز هستند، تا به حال توانسته‌اند در عمل این ادعا را اثبات کرده و تنها یک مقوله‌ی مرتبط با ارزش‌های رایج در جامعه را بازسازی، بازتولید و حراست کنند؟

متأسفانه چنین رویکردهایی برای بار اول و دوم نیست که در نشریاتی مثل روزنامه‌ی هفت صبح دیده می‌شود. در نتیجه امیدواریم که اگر قرار نیست چنین رسانه‌هایی کمکی به حال شیوه‌ی رایج زندگی مردم  کنند، حداقل کار سایر دلسوزان حاضر در این میدان را خراب نکرده و به قول شاعر: ما را به خیر تو امید نیست، شر مرسان.